۱۳۹۲ آذر ۱, جمعه

۱۳۹۲ آبان ۲۷, دوشنبه

Damn ECE

مثلن دلِ آدم برای کد زدن تنگ بشه و یادش بیاد قرار بوده مهندس کامپیوتر بشه. بعدشم به اون فکر کنه، به وقتایی که می‌گفت:« کاری نداری؟» 

۱۳۹۲ آبان ۲۱, سه‌شنبه

۱۳۹۲ آبان ۱۴, سه‌شنبه

Salut! Salut!

گفت: «خودت می‌تونی تصور کنی با اون باشی؟» گفتم: «نه، ولی نمی‌‌تونم تصور کنم با کس دیگه‌ای هم باشه.» «تو وسط friend-zone منی، نمی‌تونم تصور کنم با هم باشیم» «من تو دنیای bigfish زندگی می‌کنم.» تو کانکس داشتن در مورد سیگار حرف می‌زدن دلم می‌خواست منم تو بحثشون شرکت کنم. گفت: «از اون روزی که چوبهارو جا گذاشتم فهمیدم.»«بهم قول داده با هم بریم پیاده روی.» در مورد خواب حرف می‌زد. می‌گفت آدم باید یه دفتر بزاره کنار سرش، صبح که بیدار میشه خوابهاشو توش بنویسه. دیشب خواب دیدم که با یه پسر خوابیدم. گفتم: «تو باعث شدی دوباره باهم دوست بشیم.» «یعنی چی؟» «خوشتم گه‌ره‌که» «ما یه سال باهم دوستیم.» بغل بهترین آرامبخش دنیاست. 

پ.ن: تاریخش 13 آبانِ

۱۳۹۲ آبان ۱۰, جمعه

Today is the first day of the rest of my life

  یک. با هم دوست شدن. برای من همیشه با بقیه آدما فرق می‌کرد و تو کل دنیا فقط خودش شبیه خودش بود. فکر می‌کردم هیچ پسری لیاقت دوست شدن با اونو نداره. واقعیتش اینه که من انتظار نداشتم فعلن با کسی دوست شه و حالا هربار که اسمشو می‌شنوم به دوستش فکر کنم و یادم بیاد یه زمانی که آدما می‌گفتن چرا با کسی دوست نیست یا تو که اینقدر دوسش داری باهاش دوست شو نمی‌تونستم حتی خودمو کنارش تصور کنم

دو. گفت: « اینطوری که نمیشه، چرا فکر می‌کنی که با یه آدم بگا رفته دوست میشه؟» فکر کنم بهترین چیزی بود که تو این چهار سال ازش شنیدم. گفتم:«چیکار کنم؟» « راه برو از راه‌آهن تا تجریش، شریعتی تا سیدخندان، جردن ... هفت روز راه برو.» « نه ماه و یک هفته. چهار ماه و سه هفته و دو روز» «کی خوشحال بودی؟ » « دو ساعت، اسفند بود.» یادش نمی‌اومد منظورم چیه گفتم: « که چی بشه؟»« اون یه ساعت اتفافی افتاد؟» «بهتر شدم.» « کمتر بیا اینجا، خیلی دلگیره.» « بیا زودتر بازیگرهارو انتخاب کنیم.»«من که می دونم کی رو میخوای انتخاب کنی» سیگارمو با زیپوش روشن کرد. گفت: « چون بهش حس داری نمی‌تونی بهش بگی.»

سه. جلو در بیرون رو نگاه می کرد. گفت: «نه، میخوام تورو بدم دست اون بعدش میرم.»هیتر رو خاموش کرده بودم. گفتم: «سردت نیست؟»گفت: «همه‌ی آدمایی که اینجا میان ناراحتن.»«دوست نداشتم از بقیه بشنوم.»«باهاش حرف بزن.» روبهروم نشسته بود ولی نمی‌تونستم نگاش کنم. گفنتم: «ببخشید.» گفت: «خداحافظ آلان»

چهار. بالاخره آل استار فیک خریدم. گفتم :« دوباره اون آهنگ رو بزن»«یاحالا با دوتا نی نوشابه خوردی؟» «هندوراسی دارم.» «قسم بخور که نمی‌دونی» «به ماریجوانا قسم.» هیتر رو روشن کرد. طرح روی زیپوش یه کلاکته. پرسید: « مسئول اینجا کیه؟» سردم شده بود. امروز فهمیدم اون شبی که مردم 31 فروردین بود. گفت: « فکراشو می‌خونم.» گفت: «آره، واقعن فکرامو می‌خونه.» سیگار رو انداخت تو آب. می خواست نظر من رو بدونه. گفت: «باید بخوری سه روزه هیچی نخوردی.» تو سرما عرق کرده بودم.

پنج. باید زودتر تئاتر رو شروع کنیم، تئاتری که انتخاب بازیگراش سخترین قسمتشه.

پ.ن: از اینکه به خاطر تو به کسی حسودی کنم بدم میاد ولی امروز تو اون چند ساعت به آدمایی که باهات بودن حسودی کردم.
پ.ن 2: باید تاریخ رو می نوشت 8 آبان.
پ.ن 3: عنوان بخشی از یک دیالوگ زیبای آمریکایی(1999)

۱۳۹۲ آبان ۷, سه‌شنبه

دو شعر از شیرکو بی‌کس

1
همچو تن‌پوش، هر شادی که بر بر می کنم
بر تنم گشاد است یا تنگ
آستین‌هایش یا کوتاهند یا بلند
اما هر اندوهی که بر هستی‌ام نشیند
هر کجا باشم
.درست به اندازه قامت من بریده‌اند
2
نام من خواب است
پدرم کوه است و
مادرم مه
من در سالی ماه کشته شده، در ماهی هفته کشته شده
در روزی ساعت کشته شده
پس از شبی آبستن به باد
بعد از شبی کمر خمیده و نشیب بر گرده
در سپیده‌ای زخمی
در پگاهی تنگ
چون تابش سرخ
هبوط کردم و چون شمعی
روشن شدم
…
*ماه‌نامه تجربه شماره 24 مهر 92